viernes, 29 de octubre de 2010

Estoy bien como estoy. Mäbu


Tanto me dices que el amor aún no ha pasado por aquí,
que yo estoy bien como estoy, no necesito reñir.
Peor sería no poder olvidarme de ti,
y no me digas que aquí estás para hacerme feliz.


Hoy me siento mejor,
no temo a la desdicha del amor,
voy acompañando a la noche,
mientras a escondidas muevo el reloj.
No quiero malgastar saliva intentando no ser una más.
No voy a molestar gritándote al oído porque ya me da igual.


Tengo todo el aire del norte en el pulmón y ya no necesito gritar.
Tengo todo el viento apuntando a mi favor y ya no necesito gritar.


Sigue lloviendo yo sigo cantando y todo el mundo se va,
me sigo moviendo me sigo soñando, remando con una cuchara de palo en el mar.
Querría poder ser amor en carne viva y darlo a medio cocer.
Querría poder ser la lluvia para irme y después volver.



Tengo todo el aire del norte en el pulmón y ya no necesito gritar.
Tengo todo el viento apuntando a mi favor y ya no necesito gritar.


Para, parara param, para, parara, param!




:)

domingo, 24 de octubre de 2010

Shhhh...


Ando En Busca del Silencio. Hace días ya que volví al mundo, pero su ruido constante me molesta más que antes de marchar. Necesito pensar con claridad cuando me encuentro envuelta en el marasmo de sonidos que me rodean. Y a veces, el estar abocada al bullicio cotidiano me impide conectar con la belleza y la sabiduría que llevo dentro y que he recordado en estos días de paz.
Es cierto que quizás no hablo tanto como antes. Es cierto que a veces puedo parecer ausente, e incluso fuera del mundo que se mueve a mi alrededor. Lo cierto es que es en esos momentos de desconexión del exterior, en los que me reuno con la que hay en mi interior, y que tanto amo. Y cierto es, que al volver del silencio las palabras entonces expresadas son pronunciadas con Verdad.

Ahora que he vuelto, construyo aquello que he recordado que me hace feliz. Y aunque a veces pierdo el sentido de unidad recuperado, sé que al reconectar con el silencio, estoy colocando cada cosa en su lugar.

Como dijo un buen amigo: Si no miro hacia adentro, es que miro hacia afuera.



Y es adentro donde se encuentra la Verdad de Quién Soy. Y es adentro donde se encuentra la Verdad de Quién Eres. Y es adentro, adentro, adentro, donde todo está. Así pues: SILENCIO


martes, 12 de octubre de 2010

Una noche, tres canciones. Sabes? Aunque no lo parezca, sigues empapándolo todo.


Y en medio de la noche, empezó a sonar. Torpe, ciega sordomuda, de aquella primera Shakira. Quizás sólo fuese una canción entre tantas otras de aquella noche, pero me resonó. La sentí y supe que era una para mí. Para nosotros. Lo que podía decir es cómo me sentía en muchos días de nuetra relación. En los momentos en los que no sabía que hacer. Puedes creer que formaba parte de mi fantasía preferida. Quizá sí, no niego que fuese una de mis mentiras. pero lo sentí.


Más tarde otra vez, el "Desesperada" de Marta Sánchez vibraba. Y te la cantaba a pleno pulmón entre bailes, miradas y risas. Para tí. Así estoy yo...


Y por último otra canción, antes de apagar luces y marcharme. Más fuerte y más pesada. Un punto de desesperación, de hazme lo que quieras, de este lio de amor y lucha que se convertía en mi batalla. (¿En nuestra batalla?) "Love the way you lie" de Eminem y Rihanna. Realmente quizás no fue así, pero me dejé llevar. Y quise que pasaras por allá y me hicieses ser... y dejarme hacer.





miércoles, 6 de octubre de 2010

L'amor de ma vida. 21_06_2005 a 29_09_2010 DESCANSA EN PAU, AMOR.


Va marxar silenciosament un dia de Setembre... Jo no ho vaig veure, però tot hi ser a quilòmetres, vaig sentir, com si fos allà, com exhalava el seu últim alè, vaig sentir el so del seu cos mentre s'estavellava contra el terra fred de la nostra habitació. Em vaig trencar per dintre en l'instant, al mig del carrer, estirant el braç com si l'hagués a acariciar, caient de genolls al centre de Berlín.

Ningú no m'ho va dir fins que vaig arribar. El vaig buscar a l'estació, però aquesta veu que m'acompanya calladament m'ho va xisclar. Ja no hi és. Ja no hi serà mai més. Singlotant pels carrers camino cap a casa, em callo i oblido que aquesta ciutat, la meva ciutat, ja no serà la nostra.

A l'habitació ja hi ets fred, blanquinós, de llavis amoratats i sol. Ningú vindrà a plorar-te, ningú ens coneix, ningú sap que tu i jo, un cop i molts, ens hem estimat.

Vaig trucar a la tarda, i a l'altre banda, un desconegut que no sabia de tu m'ho va anunciar...tan calmat... S'ha mort. I jo destrossada, plorant com mai per ningú, em retorçava dessitjant que aquell mal·leït estrany em tornés al meu estimat. On és? Qui ets? Per què? Silenci.

Per a què, Lorena? Per a què? Es va deixar morir de profunda pena. Però, però, però... Senyor! On hi rau, on, on, on, on? No ho sé. I les flors de la vidua, i jo? On puc deixar-les? Com li puc dir, que me l'estimo, on, que mai ningú com ell...


No el vam enterrar. Simplement, ja no existeix. Però, senyor! Tinc un ram per a ell, una bonica esquela, un petó rodó com un botó, i ara, i tot això? Ho sento molt, senyoreta, jo no el coneixia prou... Ho sento per vostè. Adéu. Adéu, adéu senyor.

I on et portaré les flors, amor? On et cantaré la nostra cançó? No tinc més que records que suren en el mar dels meus pensaments, però no tinc un lloc. On hi ets, amor?


Et necessito. Molt. I ara que han passat dies, giro cua, i agafo cada moment i m'el guardo en la capseta dels meus records de tu i jo. Oloro la teva olor arreu, et canto "like a star" en cada racó. I saps que penso? saps que realment lamento?

El que lamento, amor, és que mai vam viatjar, tu i jo, plegats.




T'estimo, Joan Miquel.


lunes, 4 de octubre de 2010

I don't want to speak spanish anymore


I don't want to speak spanish anymore. I mean, I will, 'cause I'm spanish, but I don't want to. No. There's a feeling of freedom in my english speaking. So that's what I want to keep with me. I'm here. But I want be there. I don't know... But maybe one day... I won't speak spanish anymore. Maybe, one day, I'll be completely free from my mother tongue. And that will be great. Yes, It will be.